“De Academie voor Samenlevingskunst is voor mij boven alles een Groeiplaats.”

De Academie voor Samenlevingskunst volgens Aurora Venancio 

Waarmee helpt de academie je concreet? 
“De academie heeft mij concreet geholpen om een bodem te leggen onder dingen die ik al wist en half of intuïtief deed of wist dat ik wilde kunnen doen, maar niet geleid en doelgericht in kon zetten, omdat de samenhang ontbrak. Het onbevangen waarnemen, het onderzoeken met de geest, het eigen “Ik” als anker vinden in mezelf, mijn verhouding tot de wereld zelf scheppen, het onderzoeken van om het even wat met het waarheidskompas dat in je hart zit.”

Wat van de academie in het bijzonder spreekt je aan? 
“Ik heb het bijzonder prettig gevonden dat er een overgang was van informatie aangereikt krijgen en er mee oefenen naar zelf de leerstof inbrengen en er gezamenlijk naar kijken met de inmiddels ontwikkelde gereedschappen en kijkrichtingen, denkramen. Het gevoel er zelfstandig mee een weg te kunnen vinden is zeer bevredigend.”

Waarom is dat voor jou belangrijk?
“Omdat ik toch heel erg graag van mezelf uit wil kunnen gaan! Gegrond in mezelf in vrijheid staan en gaan is mijn ultieme streven, en de academie heeft daarin een cruciale rol gespeeld en zal dat blijven spelen. Dat wat ik geleerd heb is inmiddels zo eigen dat ik me er heel dankbaar en verrijkt  en verstevigd door voel, het is een stevige wortel in dit aardse leven.” 

Welke vraagstukken lost de academie voor jou op?  
“De academie heeft me een verrekijker gegeven, een microscoop, een tang om hete hangijzers aan te pakken, stevige schoenen om te kunnen klimmen, touw, een stuk vuursteen, zeg maar alles wat een mens zo minimaal nodig heeft om in de wildernis te overleven en de wereld om zich heen te kunnen begrijpen. Het is niet langer de vraag of ik iets kan onderzoeken of oplossen, en hoe dan? Nee, de vraag is meer: welk gereedschap is hier passend? Ik heb op een bepaalde manier het idee dat ik het niet meer ergens anders op de wereld hoef te zoeken; als ik ergens tegenaan loop of een vraag heb of struikel, dan zit hetgeen me verder zal helpen nu in mijn eigen gereedschapskist.”

Met welke vraagstukken loop je rond waar de academie je helpt antwoorden op te vinden?
“Hoge filosofie heeft me altijd gebiologeerd: wat is dit, bewustzijn in een wereld van leven en dood, een levend lichaam te hebben, gewaarwordingen, zintuigen, gevoelens, gedachten, leven… waartoe? wat is Ik, en wat heb ik hier te doen? wat is de gezonde staat van zijn, en hoe doe ik dat? hoe krijg ik mezelf bij elkaar, hoe kom ik tot bloei, hoe kan ik over mijn eigen schaduw heen springen, waar ligt mijn vrede? de academie heeft mij geholpen meer grip te krijgen op met name de manier waarop ik deze vragen ter hand kan nemen. De waarnemingsoefening helpt daarbij enorm, door de grenzen van het fenomeen, het idee te onderzoeken, door de aard ervan intiemer te leren kennen, door ermee te leven, wordt de ervaring van dit of dat bovenstaand punt helderder, het lijkt alsof er een scherpstellen plaatsvindt, het dingen op zijn eigen plek terugzetten, een puzzel die steeds verder aansluit… “

Behoor jij tot de typische doelgroep van de academie? En waarom? “Hahaha dit vind ik een erg Komische vraag! Ik vermoed wel dat er een zelfde soort zoeken is, de openheid om de dingen eens van een hele andere kant te bekijken, de wens zichzelf te kennen… maar ik heb gezien dat we allemaal zo anders zijn en toch zo op elkaar lijken… en iedereen haalt er iets anders uit! het mooie is dat de gereedschappen zo’n neutrale inherente kracht tot vergroting, verheldering, versteviging & verzachting bezitten, dat ieder daar naadloos op aan kan sluiten en dat er een persoonlijke dynamiek ontstaat die voedend en verlichtend werkt… Het beeld van een prisma komt op, waar verscheidenheid en soortgelijkheid in samenkomen.”

Wat zou in een zin, vijf woorden, de lading van de academie kunnen dekken? Wat is de academie in jouw ogen?
“De Academie voor Samenlevingskunst is voor mij boven alles een Groeiplaats voor Moedige Zoekers die in Liefde in zichzelf willen wortelen. Grenzen van het zien en beleven worden opgerekt, er is de vraag of je je kern kunt vinden en er kunt leren blijven, er is uitdaging om stappen te zetten buiten de comfortzone, en ook het voorbeeld van waar een ander mee bezig is en het zichtbaar worden van de worsteleling kan zeer confronterend en diep helend en verbindend zijn.”

Is de academie zelf een voorbeeld van een nieuwe economie & samenleving? Waaruit blijkt dat wel/niet?

“De overgang naar geleid en gegeven lessen en lesinhoud naar steeds meer samen en zelfgestuurd die de academie, en de leerlingen en docenten de afgelopen drie jaar is gegaan, is een weg die naar die nieuwe economie en samenleving toe leidt, ik besef me dat deze ervaring als een voorbeeld mag dienen. Het vraagt van alle betrokkenen een wakkerheid, een meedoen, op eigen manier en vanuit eigen kwaliteit, maar dat maakt een wonderlijk geheel mogelijk, een mysterieuze samenhang werd voor mij beleefbaar. Ik heb het als heel inspirerend ervaren om zo een Samen te voelen ontstaan en door ons heen werken, en dat ik daarin pas, en gewenst ben, en dat mij gevraagd wordt zoveel mogelijk mijn eigen authentieke zelf te zijn, omdat dat mijn grootste bijdrage is; dat is voor mij een groots geschenk!”

Wat zou de academie vanuit jouw perspectief meer/minder moeten doen?

Ik heb weinig tot geen zicht in wat er in de andere jaren plaatsvindt, en hoe de opbouw van de lesstof, de oefeningen en het sturen naar zelfstandigheid vorm krijgen. Ik kan dus ook niets zeggen over “de academie”. Ik merk dat het me echt heel erg veel GOEIE ZIN geeft te horen dat er een doorgaande werk- en groeiplaats in gedachte is gekomen, dat voelt als een hele mooie doorgaande mogelijkheid om betrokken te blijven, want als ik eraan denk jullie helemaal niet meer te zien, en ook niet meer gezamenlijk met de gereedschappen bezig te gaan, nou, dan doet dat zeer en voelt dat leeg en jammer… “

Wil je nog iets zeggen/toevoegen waar nog niet naar gevraagd is?
*diepe buiging*
Namastê